Рӯзи Ғалаба барои мардуми Тоҷикистон рамзи ваҳдати миллӣ ва хотираи абадӣ аст. Ин рӯз ба наслҳои имрӯза ёдрас мекунад, ки озодӣ ва сулҳ бо қимати гарон ба даст омадааст. Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти роҳбарии хирадмандонии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон хотираи иштирокчиёни ҷангро пос медорад ва собиқадорони ин набардро бо кӯмакҳои моддӣ ва ғамхории махсус қадрдонӣ мекунад. Сарвари давлат ба ин масъала таваҷҷуҳи зиёд доранд ва дар бисёр баромадҳои худ таъкид менамоянд, ки таъмини онҳо бо шароити мусоиди зиндагӣ вазифаи ҷонии ҳар як роҳбар, шахсони фаъол, соҳибкорон ва афроди ҳимматбаланд мебошад. Имрӯз бо таҷлили ҳамасолаи Рӯзи ғалаба ба инсоният нишон медиҳем, ки мо танҳо бо муттаҳидӣ ва дӯстӣ метавонем сайёраро аз ҳар гуна даҳшату хунрезӣ ва қувваҳои ифротӣ эмин нигоҳ дорем.
Ҷашн гирифтани Рӯзи ғалаба барои дар рӯҳияи ватандӯстиву хештаншиносӣ, садоқат ба давлату миллати хеш ва далериву ҷавонмардӣ ба воя расонидани насли ҷавону наврас нақши бориз дорад. Инчунин, пос доштани номи онҳое, ки ба хотири рӯзгори орому осудаи мо ҷонфидоӣ намудаанд, қарзи виҷдонии ҳар яки мост. Вобаста ба ҳамин масъала Сарвари давлат чунин изҳори ақида намудаанд: «9 май рӯзи шодиву нишот ва санаи ёдбуди онҳоест, ки барои озодии халқҳо ҷони худро нисор кардаанд. Ҷашн гирифтани Рӯзи ғалаба ва эҳтиром гузоштан ба фарзандони содиқи халқи тоҷик вазифаи муқаддаси ҳар яки мо ва наслҳои оянда буда, омили муҳимтарини тарбияи насли ҷавони мамлакат дар рӯҳияи ватандӯстиву ватандорӣ, шуҷоату мардонагӣ ва ҷасорату далерӣ мебошад».
Яъне, истиқболи арзандаи Рӯзи ғалаба-рӯзи пирӯзии сулҳу дӯстӣ, оромиву нишот бар ҷангу душманӣ, ваҳшату хунрезӣ ва кибру хусумат аз ҳар лиҳоз хеле муҳим мебошад.
Ҷанги Бузурги Ватанӣ ба мардуми Тоҷикистон ва ҷаҳон сабақи муҳимеро омӯхт: сулҳ ва озодӣ арзиши бебаҳо доранд ва онҳоро бояд бо муттаҳидӣ ва талоши муштарак ҳифз кард. Дар шароити муосир, ки хатарҳои нав, аз қабили терроризм, ифротгароӣ, коррупсия ва тағйирёбии иқлим амнияти ҷаҳонро таҳдид мекунанд, Рӯзи Ғалаба аҳамияти муборизаи якҷоя бар зидди бадхоҳонро бори дигар таъкид мекунад.
Ин рӯз ёдоварии абадӣ аз он аст, ки сулҳ ва озодӣ бояд ҳифз шаванд. Бо таманнои нек ба фардои дурахшони Ватани маҳбубамон, Рӯзи Ғалабаро ба кулли ҳамватанон табрику таҳният мегӯем!
Дар кишварҳои ҷаҳон Рӯзи модар на танҳо рамзи эҳтиром ба модарон, балки ҷашни бузурги байналмилалӣ низ маҳсуб меёбад. Ин рӯз имкони хубест барои изҳори муҳаббат ва қадрдонии модароне, ки бо меҳрубонӣ, садоқат ва фидокорӣ дар тарбияи фарзандон ва рушди ҷомеа нақши бунёдӣ доранд.
Модарон дар ҳар як ҷомеа манбаи асосии ахлоқ, маърифат ва фарҳанг мебошанд. Онҳо на танҳо дар хонавода, балки дар рушди ҷомеа ва давлатдорӣ низ нақши муҳим доранд. Дар фарҳанги мардуми тоҷик модар ҳамчун офарандаи ҳаёт ва сарчашмаи муҳаббату самимият, меҳрубониву вафодорӣ аз эҳтироми махсус бархӯрдор аст.
Арҷгузорӣ ба мақоми модар бояд на танҳо як анъанаи фарҳангӣ, балки як қонуни ахлоқии ҷомеа бошад. Ин арҷгузорӣ метавонад дар шакли ҳифзи ҳуқуқи модарон, фароҳам овардани шароити мусоиди иҷтимоӣ, иқтисодӣ ва дастгирии онҳо дар соҳаи таҳсилот ва кору фаъолият зоҳир шавад. Мо вазифадорем, ки барои модарон ва занон шароити хубро фароҳам оварем то онҳо бо қувва ва нерӯи бештар дар тарбияи фарзандон ва пешрафти ҷомеа саҳм гузоранд.
Модар ҳамчун нахустин мураббӣ ва тарбиятгари инсон дар ҷомеа нақши муҳим дорад. Вай на танҳо масъулияти таваллуд ва нигоҳубини кӯдакро бар дӯш дорад, балки дар ташаккули шахсият, маънавиёт ва ҷаҳонбинии ӯ низ нақши калидӣ мебозад. Дар фарҳанги миллӣ ва таълимоти ахлоқии бисёре аз тамаддунҳо, модар ҳамчун асосгузори инсонгароӣ ва арзишҳои ахлоқӣ эътироф мешавад.
Модар аввалин шахсе мебошад, ки кӯдак бо ӯ тамос мегирад ва муҳити аввалини зиндагии ӯро ташкил медиҳад. Аз рӯзҳои нахустини зиндагӣ модар ба кӯдак ғамхорӣ зоҳир намуда, ба ӯ муҳаббат ва боварӣ мебахшад. Ин раванд дар зеҳни кӯдак эҳсоси гармӣ, муҳаббат ва меҳрубониро фароҳам оварда, дар ташаккули ояндаи вай муҳим арзёбӣ мегардад.
Муҳити оилавӣ, махсусан муносибати модар бо кӯдак ба раванди рушди шахсият таъсири назаррас мерасонад. Ахлоқ ва ҷаҳонбинӣ ҷузъи муҳимми тарбияи инсон мебошад, ки модар дар ташаккули онҳо нақши асосиро мебозад. Ростқавлӣ, меҳрубонӣ, эҳтироми калонсолон, саховатмандӣ ва дигар хислатҳои хуби инсониро кӯдак аз модар меомӯзад.
Дар замони муосир, ки ҷаҳон бо суръати баланди рушди иттилоотӣ ва фарҳангҳои гуногун рӯ ба рӯ мебошад, нақши модар дар ташаккули ҷаҳонбинии солим ва устувори кӯдакон боз ҳам муҳим арзёбӣ мегардад. Модар дар тамоми марҳалаҳои ташаккули шахсият ва ахлоқи инсон мақоми меҳварӣ мебозад. Аз рӯзҳои нахустини зиндагӣ то балоғат, таъсири модар на танҳо дар рушди эҳсосӣ ва равонии кӯдак, балки дар ташаккули ҷаҳонбинӣ ва меъёрҳои ахлоқии ӯ низ таъсиргузор аст.
Модар аввалин шахсе мебошад, ки ба фарзанд арзишҳои ахлоқӣ ва ватандӯстиро меомӯзонад. Дар фарҳанги тоҷик модарон ҳамеша кӯшиш мекарданд, ки фарзандони худро бо эҳтиром ба бузургон, ватандӯстӣ ва ростқавлӣ тарбия кунанд. Дастгирии модар метавонад дар кашфи истеъдод ва қобилиятҳои кӯдак нақши муҳим бозад. Агар модар фарзандашро ба омӯзиш ва эҷодкорӣ ташвиқ кунад, ӯ метавонад ба шахсияти комил ва муваффақ табдил ёбад.
Бинобар ин, мо бояд ба мақоми модарон арҷ гузошта, бо фароҳам овардани шароити муносиб барои рушди зеҳнӣ ва иҷтимоӣ дастгирии онҳоро дар раванди тарбияи фарзандон таъмин намоем. Танҳо бо чунин муносибат мо метавонем наслҳои ояндаро бо руҳияи масъулият, ахлоқи баланд ва ҷаҳонбинии солим тарбия кунем.
Адабиёти классикии форсу тоҷик аз қадимулайём модарро ҳамчун рамзи меҳрубонӣ, садоқат ва сабру таҳаммул тараннум кардааст. Шоирон ва нависандагони бузург симои модарро ҳамчун асоси тарбия ва маънавияти инсон ба тасвир кашидаанд.
Дар таърихи муосири Тоҷикистон, бонувони зиёде барои пешрафти илм ва фарҳанг заҳмат кашидаанд. Ҳамин гуна, модарон на танҳо тарбиятгарони фарзандон, балки созандагони таърих ва фарҳанг низ будаанд.
Ҳамин тавр, андешаи файласуфон ва мутафаккирон собит месозад, ки модар на танҳо тарбиятгари шахсият аст, балки ташаккулдиҳандаи ҷомеаи солим ва як мафҳуми бунёдӣ барои рушди инсон ва ҷомеа мебошад.
Бинобар ин, арҷгузорӣ ба модар на танҳо як амали суннатӣ, балки як вазифаи ахлоқӣ ва иҷтимоии ҳар фарди ҷомеа ба ҳисоб меравад. Танҳо бо эҳтиром ва қадрдонии модарон метавонем ҷомеаи пурмаҳаббат ва рушдёфтаро бунёд намоем.
Модар ҳамчун пояи асосии ҷомеа ва тарбиятгари инсон дар рушди ҳамаҷонибаи кишвар нақши муҳим дорад. Дар ҷаҳони муосир, ки тағйироти иҷтимоӣ ва иқтисодӣ бо суръати баланд пеш меравад, модарон на танҳо масъули тарбияи фарзандон, балки дар соҳаҳои гуногуни илм, фарҳанг, иқтисод ва маориф низ саҳми назаррас доранд.
Дар ҷомеаи имрӯза модарон дар соҳаҳои гуногун ҳамчун пешсафон шинохта шудаанд ва дар соҳаҳои маориф, илм, иқтисод ва фарҳанг саҳми арзанда доранд. Аксарияти омӯзгорони муассисаҳои таълимии ҳамаи зинаҳои таҳсилот занон мебошанд, ки барои тарбияи насли нав саҳм мегузоранд. Модар - омӯзгор бо меҳрубонӣ ва сабру таҳаммул дониш ва таҷрибаи худро ба насли ҷавон мерасонад. Дар тули таърих ва замони муосир, занони олим, аз ҷумла модарон, кашфиёти муҳиммеро анҷом додаанд.
Имсол дар Ватани азизу маҳбубамон бо шукргузорӣ аз Истиқлоли давлатӣ ва Ваҳдати миллӣ 32-юмин солгарди таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон бо шаҳомати хоса таҷлил мегардад.
Тавре ки аз таърихи инсоният бармеояд, артиш яке аз рукнҳои муҳими давлатдорӣ, кафили соҳибистиқлолӣ ва таъмини амнияту субот буда, дастоварди бузург барои ҳар як халқу миллат ба шумор меравад.
Бузургии ҳар як давлат аз нерӯ ва иқтидори бузурги артиш бошад, аз ҷавонони бо нангу номус ва ватандӯсташ вобастагии калон дорад. Халқи тоҷик аз қадим дорои артиши пурқувват ва паҳлавонони шуҷоъ буду ҳаст, ки фидокориҳову қаҳрамониҳои фарзонафарзандонаш саҳифаҳои таърихи миллатро ҷило медиҳанд.
Артиши миллӣ мактаби бузурги далериву мардонагӣ маҳсуб ёфта, хизмат дар сафи артиш нишонаи муҳаббату садоқат ба Ватан мебошад. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз суханрониҳои худ қайд намудаанд, ки хизмат ба Ватан аслан хизмат кардан ба падару модар ва бародарону хоҳарони машғули меҳнати осоишта аст. Зеро, Ватан ва миллат ду рукни муқаддасест, ки бидуни онҳо ҳеҷ фард сари баланду ифтихори инсонӣ дошта наметавонад. Чуноне ки шоир мефармояд:
Бо талошҳои Ҳукумати мамлакат Артиши миллӣ аз ҷиҳати моддиву техникӣ давра ба давра бо техникаҳои гуногуни ҳарбӣ муҷаҳҳаз гардида, бо ҷалби коршиносони варзидаи хориҷӣ ва омӯзиши таҷрибаи қувваҳои мусаллаҳи кишварҳои пешрафта мутахассисони варзидаи соҳаи ҳарбӣ омода карда мешаванд.
Имрӯзҳо Артиши миллии кишвар дорои мутахассисони ботаҷриба ва техникаҳои замонавӣ буда, ба сипари боэътимоди Ватан ва таъминкунандаи амнияти мамлакат табдил ёфтааст.
Аз рӯи назари коршиносони минтақавию ҷаҳонӣ Артиши миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон бе ягон таҳкурсӣ ва пойгоҳи аввалия ташкил гардида, дар як муддати начандон тӯлонӣ барои ҳифзи марзу буми аҷдодӣ ва дастовардҳои истиқлолияти кишвар хизмат намудан яке аз қудратмандтарин қувваҳои мусаллаҳи минтақа дониста шудааст.
Қайд кардан ба маврид аст, ки ҷараёни такмил ва ташаккули Артиши миллӣ, ба вуҷуд овардани сохторҳои таркибии он, ҳам аз лиҳози моддӣ-техникӣ ва ҳам пурра кардан бо мутахассисони соҳаҳои гуногуни ҳарбӣ то ба имрӯз идома дошта, Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон барои боз ҳам баланд бардоштани қудрати мудофиавии кишвар пайваста тадбирҳои лозимаро андешида истодааст.
Мусаллам аст, ки ҳар як сокини кишвари маҳбубамон бо афсарони матиниродааш фахр мекунад, зеро онҳо Ватанро аз бегонагон муҳофизат мекунанд, марзу буми кишварро посбонӣ менамоянд ва дар таъмину пойдории сулҳу оромӣ нақши бориз доранд.
Манам вориси Рустами Достон,
Чу Восеи размовари паҳлавон,
Чу сарбози Темурмалики замон,
Наёбад зи ман душмани ту амон.
Ҳамин заҳмату хизматҳои шоёни ҳомиёни далеру шуҷои Ватан аст, ки мардуми кишвар санаи таърихии таъсисёбии Артиши миллиро бо руҳияи баланди ватандӯстӣ ва шукргузорӣ аз фазои орому осудаи мамлакати озоду соҳибихтиёрамон таҷлил менамоянд.
Бо итминони комил гуфта метавонем, ки ҳомиёни Ватан бо садоқати бепоён нисбат ба давлату миллат минбаъд низ баҳри таҳкими интизоми ҳарбӣ, таъмини волоияти қонун, тартиботи ҳуқуқӣ ва баланд гардидани қобилияти ҳарбӣ ва иқтидори мудофиавии кишвар талош менамоянд ва рисолати фарзандии худро дар назди Ватан-Модар, миллат ва давлати Тоҷикистон бо сарбаландӣ иҷро мекунанд.
Бо истифода аз фурсати муносиб ҳамаи афсарону сарбозони Артиши миллии Тоҷикистони азизу маҳбубро бо ҷашни мардонагиву шуҷоат муборакбод менамоем. Таманнои онро дорем, ки ҳамаи Шумо тансиҳату хонаобод ва сарбаланду саодатманд бимонед.
Мо имсол дар остонаи таҷлили 80-умин солгарди Ғалабаи бузург дар Ҷанги Бугурги Ватанӣ қарор дорем. Тӯли ин солҳо мо аз далериву шуҷоат ва мардонагиву қаҳрамонии иштирокчиёни Ҷанги Бузурги Ватанӣ, ки барои ҳифзи марзу буми худ ҷоннисорӣ намудаанд, ёд мекунем ва ҳеҷ гоҳ онҳоро фаромӯш намекунем.
Мардуми мо аз замонҳои қадим Наврӯзро бо дилу нияти нек, ботини тоза ва зоҳири ороста истиқбол гирифта, ҳамеша умед доштанд, ки қадами соли нав бо файзу баракат мешавад.
«Занон дар ҷомеаи имрӯза нақш ва мавқеи басо муҳим доранд. Кадом масъалаи дорои моҳияти иҷтимоиро нагиред, ҳаллу фасли онҳоро бе иштироки фаъоли занон, бедарназардошти фикру андешаи онҳо тасаввур кардан душвор аст»
Имсол дар Ватани азизу маҳбубамон бо шукргузорӣ аз Истиқлоли давлатӣ ва Ваҳдати миллӣ 32-юмин солгарди таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон бо шаҳомати хоса таҷлил мегардад.
Тавре ба ҳамагон маълум аст, коррупсия мушкилоти глобалии ҷаҳони муосир буда, он ҳамчун падидаи сиёсӣ-иҷтимоӣ ба тамоми паҳлӯҳои ҳаёти ҷамъиятӣ, идоракунии давлатӣ, рушди босуботи иқтисодиёт, некӯаҳволии мардум, таъмини риояи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд таъсири манфӣ мерасонад.